Mostrando entradas con la etiqueta Mi familia y otros animales. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Mi familia y otros animales. Mostrar todas las entradas

miércoles, 23 de enero de 2008

L'habitació blanca


No hi ha res com compartir habitació blanca, acabada de pintar, impecable....buida d'atencions i informació...
No hi ha res com compartir l'habitació de l'eterna espera
No hi ha res com compartir el bany amb constat pudor a lleixiu i merda
No hi ha res com compartir mirades malaltes i en ocasions somriures còmplices...quin remei...
No hi ha res com compartir paraules amb aquells que ningú els ve a veure
-necessita alguna cosa Sr.Pere? i el Sr.Pere gairebé tira el suero d'un tomb....
- què hi farem! la paciència és la solució!
i ara si i ara no
i ara un bulto...potser un tumor
i ara proves
i avui diumenge....ui....potser no!
avui té festa el doctor!!
No hi ha res com compartir el dolor
l'agonia i l'angoixa dels qui no estem malalts però hi som
24h de vigilànca per acompanyar la defecació de tot allò que amarga a la panxa
-caldrà operar però no sabem quan! avui segur que no
i la iaia fa mitja desconcentrada mentre plora cap a dins
i l'avi explica un acudit per fer veure que no està tant malament
i la mama juga a cartes per distraure al personal
i jo jugo a la game boy com quan tenia 10 anys
i fem sudokus, autodefinits, menjem l'entrepà de truita de la iaia que va fer ahir corrents abans de ficar-se al llit poques hores sense dormir per tornar a compartir amb el seu marit el dolor amarg a l'habitació blanca.....el color que més li agrada...
i el telèfon no para
ara una infermera maca
ara una rancia
ara una vella
ara una joveneta
algunes amb somriures per regalar
d'altres unes quantes osties s'haurien de menjar
i tots anem fent la nostra...ho intentem...amb el cap de taula a l'hospital....encara amb els ulls blaus i mirada profunda sincera...més proper i comunicatiu que mai....tant fort com sempre!!
amb ganes de tornar a casa a acariciar a la minina...que l'anyora dormint al coixí fred que ja no ronca....ja no menja, ja no es mou....sembla morta....

lunes, 26 de noviembre de 2007

Amor fraternal (2ª parte)



Ya os he contado la triste y real historia de mi infancia desquiciada por el maltrato fraternal recibido...bueno! era compartido...todo hay que decirlo (no querría ver ahora a mi hermano en un centro de menores)...pues me olvidé hablaros de que no todo eran desgracias en nuestra fatídica relación infantil, sinó que también había una parte buena...la del super heroe que te saca de marrones en el patio del colegio...me insultaban? - PUES AHORA SE LO DIGO A MI HERMANO! y ahí estaba él renacuajo y esquifido para oponerse a cualquier persona u objeto que me disturbara...han pasado los años y ya no vamos al colegio...ni siquiera hemos compartido universidad ni momentos de bar haciendo campana, pero el espíritu fraternal agresivo defensor por lo visto no se le ha olvidado...los impulsos son los impulsos...que le vamos a hacer!!! y la agresividad sacarla de vez en cuando y más algunas veces que otras...pues puede quedar justificada!! nadie puede hacerme daño!! tengo un super escudo fraternal protector que me ampara cada noche embriagada....no debería hacerlo y mucho menos decirlo....pero ahora que lo sueño..me resultó bastante divertido!! situaciones de colores para no aburrirnos!! no hacen falta actores!! ni imaginaciones! no sé pq me encanta imaginar si la realidad supera toda paranoïa mental...y que triste a la vez que así sea...que contradicción!!
¿ te atreves ahora a romperme el corazón?

sábado, 24 de febrero de 2007

Amor Fraternal

Las relaciones fraternales son algo realmente curioso...personalmente, con el sujeto al que beso tan efusivamente en la imagen he experimentado y vivido mis peores traumas infantiles:
me he peleado a puñetazos, a patadas, me he tirado de los pelos, de la piel...
he hecho apuestas a ver quien era capaz de beber más agua sin parar con una garrafa en mano cada un@ de 5l. y una mirada asesina de reto.... (uno u otro terminaba siempre vomitando o sacando el agua por la nariz), he hecho luchas de sumo hasta quedar con todo el cuerpo marcado, ha pisado chinchetas descalza por querer usmear en su habitación, he creado relaciones perversas de barbies con "heamans", me ha cortado el pelo de todas mis muñecas!!!, he quemado una "cocinita" queriendo freir un huevo y, queriendo apagar el fuego con una manta también se ha quemado!!! ha cortado prendas de ropa porque eran mis favoritas, me ha amenazado con un cuchillo en el cuello haciéndose pasar por muerto viviente, eso recuerdo que me daba mucho miedo y lloraba mucho, era su juego preferido..hacerse el dormido..y yo querer despertarlo para jugar...él hacerse le muerto..no reaccionar...yo preocuparme cada vez más...vaaaa porfaaaa valeee yaaa!! despiertaaa!! y hacerlo! con la mirada ida y una voz distorsionada...sonidos extraños de peli de terrorr...yo no soy tu hermano, tu hermano está muerto..yo soy un asesino que tiene la misión de matarte...jojojo... buah!!! me escondía corriendo debajo de la cama llorando como una desconsolada, cagada de miedo y él siempre me encontraba...continuaba poseido y esta vez venía preparado con un cuchillo en la mano para matarme...el cabrón lo hacía bien...por suerte siempre paraba... y aún hay más!!!me ha bajado los pantalones y las bragas!! delante de tod@s los vecin@s mientras contaba hasta veinte de cara a la pared jugando al escondite, nos hemos tirado cuestas abajo con las bicis hasta, una vez, quedar empotrada yo debajo de un coche con las rodillas chorreando sangre, hemos puesto rompetochos en una pared y rebotando ésta ha desquebrantado el cristal del coche de nuestra madre, hemos "maltratado" peces, gatos, hamsters, tortugas...hemos dado de comer hormigas a las arañas....bufff!!! que infancia!!! no me extraña que me gusten las emociones fuertes!!

miércoles, 7 de febrero de 2007

Un milagro en equilibrio (P.O.L)

Ayer fuí a visitar a mi nuevo primo..jeje...tres letritas, nombre pequeñito..todo reducido a la mínima expresión...manitas, ojitos, cabecita, culito, barriguita...(baba, baba, baba, baba)...ha nacido antes de lo esperado....le gusta sorprender....pero no por eso lo vamos a querer menos ehh!!

Lo tuve un rato y con miedo entre los brazos...no sabía si eso se cogía por la cabeza, las piernas o la oreja...no habla...pero abre los ojos diciendo...que me estás contando? porque claro...yo me tenía que presentar!

Y después de unos 3 minutos de ai ai ai que miedo, a ver si se va a caer...viene mi madre y lo coge con una soltura, fuerza y naturalidad increibles..ala!! y no veas! yo que pensaba que si lo movia mucho le podría romper un hueso...nada de nada, como se reía el tio con los meneos de la mother...

Y mi tia que no para de decirme...casada, juntada o soltera...lo tienes que vivir!! es tan especial...lo tienes que probar..pero claro no tardes mucho que mola ser madre joven....juassss!!! no digo que la sensación no me genere cierta curiosidad y sensibilidad, claro que si! no soy tan cruel como parece...(sóc una mica bleda ho reconec...), pero clarooo bufff!! que xungo!! PON UN HIJ@ EN TU VIDA!! como si fuera otro producto más que puedes adquirir al módico precio de un polvo!! que chollo!! pero para que?? me pregunto...porque tanta religión y tanta libertad de tener hij@s si después te encuentras con maltratos, mala educación, desamor, abandonos...?? es drástico y duro pensar en la posibilidad de que la gente que deseara tener hij@s tuviera que pasar algún tipo de "control", es duro, pero me resulta tan complicado ver "la solución"...me genera tanta rábia ver cada día niños que al fin y al cabo sólo necesitan amor!! joder!! y claro!! la mujer ha sido creada para la procreación por la mano divina...que ya se la podría haber metido por el rectooo!! hoy tengo la lengua afilada...lo siento....no sé! estoy cabreada con todo, estoy triste de sensación..sin motivo aparente, irritada, excitada....no sé!!
Me cabrea todo!!! menos mi primito bonitooo pequeñitooo suavecitooo guapitooo con sus ojitooos, su culitooo, sus manitas....jeje

Felicitats!

Déjate llevar

Déjate llevar
Fluye...